یک عکس

هوا بس ناجوانمردانه سرد است
زمستان است
من در این کویر بی انتها خرامان خرامان میروم
تا بیابم قطعه ای از روشنی از دست رفته ام را
به کدامین کوچه باید سر بزنم؟
بر سر کدامین کوی باید پر و بال بگشایم و نوای دل بزنم؟
اما فقط این نیست…..
پینوشت: این یکی از شعرهاییه که من توی دوران دبیرستان گفتم. از اون زمان خیلی گذشته، نمیدونم چطوری شد که یادم آمد و دلم خواست برای بلاگت بگذارمش. اگه دلت خواست publish کنش اگه هم نه که عیبی نداره چون می خواستم فقط تو بخونیش. آخه هیچکس تا حالا شعرهای من رو نخونده ، یه جورایی سخته…

dar sard boodane hava shaki nist,ke be hich onvan delet nemikhad garmaye otagho raha konio beri biroon,vali …,ye joor dige negah kon,be barghe oon ghandil ha negah kon,bebin che joori vas vasat mikone ke beri navazesheshon koni,….

سلام سیاوش جان
من هنوز هم منتظر عکس های این برنامه هستم…
خودت گفتی برام می فرستیشون

سلام سیاوش جان. عکس خوبه اما بنظرم میتونست عناص اضافه مثل دیوار با تغییر زاویه در کادر نباشه. صد البته نظر شما شرطه. موفق باشی.

زمستون ، تن عریون باغچه چون بیابون……..درختا ، با پاهای برهنه زیر بارون
نمی دونی تو که عاشق نبودی…………………..چه سخته مرگ گل برای گلــدون
گل و گلدون چه شبها ، نشستن بی بهانه ، واسه هم قصه گفتن عاشقانه
چه تلخه ، چه تلخه…………………..باید تنها بمونه قلب گلدون
مث من که بی تو …………………..نشستم زیر بارون زمستون
نشستم زیر بارون زمستون

زمستون ، برای تو قشنگه پشت شیشه……..بهار زمستونها برای تو همیشه
تو مثل من زمستونی نداری…………………..که باشه لحظه چشم انتظاری
گلدون خالی ندیدی ، نشستی زیر بارون ، گلهای کاغذی داری تو گلدون
تو عاشق نبودی…………………..ببینی تلخ روزهای جدایی
چه سخته ، چه سخته…………………..می شینم بی تو با چشمهای گریون

مرحوم افشین مقدم