یک عکس

خوشا شیراز و وصف بی مثالش

این همه حسود بودم و نمی دانستم
به نسیمی که از کنارت موذیانه می گذرد،
به چشمهای آشنا و پر آزارکه بی حیا نگاهت می کند،
به آفتابی که فقط تلاش گرم کردن تو را دارد…
حسادت می کنم

من آنقدر عاشقم که به طبیعت بد بینم،
طبیعت پر از نفس های آدمی است که مرا وا می دارد حسادت کنم به
تنهایی ام
به جهان…