یک عکس

عجب عکسهایی گرفته ای آقا!
کاش دوست ما هم ازمون عکس می گرفت…

لحظاتی قبل از فرود: در فکر رسیدن به زمین صاف ترس از دنیای خالی زیر پا
در حین فرود :اتکا به طناب ۵ میلیمتر اتکا به اعتماده به نفس و هر چه زودتر رسیدن
پایان فرود: نگاه انداختن به مسیر طی شده و آرزوی تکرار مجدد.
- کاش میدونستم که فرود میای ازت عکس میگرفتم دوره بعد حتما این کارو میکنیم

ببین سیاوش جدا تبریک میگم بهت بخاطر اینهمه فعالیت
اما
این اما مهمه
آقا من حسودیم میشه خیلی
خدائی ذاتا حسود نیستم
اما آرزومه که منم عکاسی کنم اما وقتی پول نباشه باید با حسودی حال کنم
بگذریم
خودت میدونی که عاشق سفرم ، چندباری بهم گفتی و منم لبیک نگفتم و نیومدم حالا دلیلش باشه محفوظ
اما جدا بی خبر نگذار درسته به گرد پات تو سفر نمیرسم اما مستونم دوربین و سه پابت رو که حمل کنم تو سفرات بالاخره رفیقیم و منم که بیخیال دنیام و برام شاد بودنش بیشتر مهمه تا باقیه ماجرا
و در پایان ای کاش منم دوربین داشتم
وسلام

آخر هیجان والله!
وسوسه میکنی آدمو با این عکسات.
موفق باشی همسفر قدیمی.

دوربین سیاوش کی دوباره راه می افتد؟

فعالیت مرد خرداد ستودنیه…
سفر و گردش مدام و عکس‌های به یاد موندنی رو که من فقط اینجا می‌بینم… حالا بقیه فعالیت‌ها…
هنرت رو دوست دارم.